و "دیگری"فراموش شده ای بیش نخواهد بود...

و... تو"دل خسته"فراموش کن هردویشان را...اگرچه فراموشی گناهیست نابخشودنی... .

باورکنین اگه همونی بودکه شمااون موقع میشناختین بازم براتون می نوشت حرفای دل خسته شو...اما اگه اون موقع تنها بود باز یه دل خسته داشت که حرفاشو بشنوه یا که باهاش حرف بزنه تو خلوت سبزش حالا خودش هست و خودش.دل خسته ش مدتهاست حرفی نمی زنه.انگارکه ترکش کرده.چقدر سخته دلت هم ترکت کنه.دلت هم حرفی برات نداشته باشه!

یه روز فهمید که دیگه نمی تونه به دلش راه پیدا کنه چراکه اطرافش حصارهای بلندی کشیده شده بود.چقدر دردآوره دلت راهت نده،بمونی پشت حصار دلت!یعنی اونقدر مادی شده بود که دیگه دل مهربون هم راهش نمی داد؟!

وقتی خودشو تو آیینه دید،متوجه شد ته نگاهش تاریکه حتی کورسویی هم نبود که آرومش کنه به خودش لرزید...آخه هیچوقت خونه ی دلشو تاریک ندیده بود...آخه دل عادت نداشت خونه شو تاریک نگه داره.ازین میترسه نکنه دلش تو تنهایی... تو بی کسی...

هنوز هم

نور امید،نگاه شکسته را نوازش نکرده

هنوز هم

مرغ عشق در خلوت تنهایی دل، آوازی نخوانده

هنوز هم

دلتنگ شبهای متصورمهتابی،رویایی،عاشقی

هنوز هم...

پ.ن.چرا آدما عادت کردن به بد تعبیر کردن یا اونجور که دلشون می خواد برداشت کردن؟

دنیای مجازیNetشما چی فکر می کنین؟...UnIیکیو می شناسه !شناختیکه توNet حادث شده... .

خودشو پشت IDش مخفی نکرده!!!کاریکه خیلیا کردنو می کنن.خودشو خودش.ساده،صادق،مهربون، بی تکلف،حامی... و از همه حایز اهمیت تر یه سنگ صبور ...

UnI از وقتیکه یادش میاد یه سنگ صبور بوده برا مخاطباش...از وقتیکه یادش مونده همین نقشو داشته...ولی حالا ...اینجا تو Netجاییکه اگه گم بشی پیدا شدنت خیلی سخته!!!یکی هست که میتونه بهش اعتماد کنه...یکی وجود داره ...همونجوریکه هست وجود داره!

پ.ن.SHereK 

اینبار بدون یاد تو!

خواست که یادت نماند بیادش و... این خواستن چقدر بود دشوار.

سخت تر از گذشت سنگین زمان در پاییززندگیش!

باید بنویسم حرفامو...داره حرف زدن یادم می ره!

باید بنویسم دلمو...بایدبکشم افق نگاهمو.

بایدحک کنم الفبای دردامو.

باید بشمرم اعداد تنهاییامو.

باید ازحفظ کنم جدول ضرب تجربه هامو.

باید نقاشی کنم حقیقت وجودیمو.

بایدزمزمه کنم ملودی شادیامو.

باید زنده کنم خاطره ی بودنمو...

...باید ... داره حرف زدن یادم می ره!!!

...وبعضیام خیلی چیزارو هم ندارنو "خدا"رو دارن!!

حالا...خوشبحاله کدوم؟اون خیلیا...یا اون بعضیا؟

خواست باشد...

بودنی چون زندگی.